ستاره من . . .

             دلتنگم  ولی چشم دیدن نیست . . .

                                                 نمی دانم ! ! !

                                                   یا من کور شده ام 

                                                     یا تو دور شده ای . . . 

        حرف تازه ای نیست

                        رهگذران در گذرند

         اما تو  . . . ای رهگذر  

                           تا ابد می مانی

                                       باور کن . . .

         باران بهانه است ...

              آسمان را هوس بوسه زدن بر خاک است ...

        کاش . . .

              به زمانی بر می گشتم

                          که تمام غمم شکستن نوک مدادم بود . . .

              "پرنده کوچک لب تنگ ماهی نشست 

                                به ماهی نگاه کرد و گفت :

                                            (( سقف قفست شکسته ...

                                                         پس چرا پرواز نمی کنی !!!! ))  "

             آسمان فرصت پرواز بلندی است

                                     ولی . . . قصه این است

                                                 چه اندازه کبوتر باشی . . .

      شب قراریست که ستاره ها

                          برای بوسیدن ماه میگذارند

                          و چه زیباست شرم زمین

                                            که خود را به خواب می زند . . .

و چه کس حرف مرا می فهمد . . .

              * وقت شادی همه نازُ 

                        وقت غم بی نیازند همه  *

گاهی . . .

دلم برایت تنگ می شود . . .

باران دوباره باریدن گرفته . . .

       ببین و نظاره کن که آسمان 

              چگونه با احساس زمین بازی می کند . . .

آه ...

     دلم خدا می خواهد

خدایا . . .

در برابر هر آنچه ...

     انسان ماندن را به تباهی می كشاند،

              مرا با "نداشتن" و "نخواستن" روئین تن كن.

  شاید آن روز که سهراب نوشت :

                        (( تا شقایق هست زندگی باید کرد ))

                                         خبری از دل پر درد گل یاس نداشت  ...

     آری  آری ...

     کاش به انگشت نخی میبستیم

     تا فراموش نگردد که هنوز انسانیم

گمانم کرمهاي کور ابريشم شبي در پيله خود

           خواب چشمان تو را ديدند

        که فردا ناگهان پروانه گرديدند ...

نمی دانم چرا....!!!

من آسمان می خواهم...

         ولی زمین می خواندم ...!!! 

 شب ها چراغ دلت را روشن بگذار ...

    تا فرشته ها راه پاکي را گم نکنند ...

پروانه عاشق خداست

     زندگی ماندن نیست

             زندگی پرواز است

 بودن و ماندن ما قصه ای تکراری است

                              بال و پر گیر و برو ...

می نویسم ...

               بی آنکه خاطراتم را ٬

                                         لحظه ای باد ببرد ...

    به اندازه تولد همه ستاره ها

                             برایت دعا می کنم ... 

من به ستاره اعتقاد دارم ...

              حتي اگر ندرخشد و

                       به ... خدا ... حتی اگر ...!!!

کیستی ای آشنا ...

           که اینگونه مرا می نویسی ...

                 یاس غریب است ...

                 کسی او را نمی شناسد !!!!!

                       کوله پشتی آرزوهایم را بستم

                                  یاس این بار راهی است ....

یک صندلی کنار رویاهایم

                               از آن تو

                 بنشینی یا بروی .......

در نگاه کساني که پرواز را نمي فهمند ،

 هرچه بيشتر اوج بگيري ...

                        کوچکتر مي شوي ...

می خواستم پرواز کنم ...

اما ...

اقتدارپروازبیهوده بود ...

نه پری درکاربود ...

نه آسمانی ...

سکوت تنها کلامی است

 که مرا می فهمد ....

            یاس ...

    بوی مهربانی میدهد ...

راسته می گن ....

برگ از درخت خسته می شه

پاییز بهو نه است ... ؟؟